ΘΕΡΜΟΜΟΝΩΣΗ

Η κατασκευή κτιρίων που να επιτυγχάνουν μηδενικό ενεργειακό ισοζύγιο απαιτεί πολύ καλή θερμομόνωση του κελύφους, καθώς και αποφυγή των θερμικών γεφυρών. Οι τοίχοι, τα δάπεδα και οι οροφές τέτοιων κατασκευών πετυχαίνουν πολύ χαμηλούς συντελεστές θερμοπερατότητας, u-value=0.1W/m²K[1] περίπου. Αυτό σημαίνει ότι αν στο εσωτερικό του κτιρίου έχουμε θερμοκρασία 20οC και η εξωτερική θερμοκρασία είναι 0οC, χάνονται μόλις 2W ενέργειας ανά τετραγωνικό μέτρο. 

Οι τυπικές κατασκευές της ελληνικής πραγματικότητας με τη συνηθισμένη μόνωση πολυστερίνης που χρησιμοποιείται πετυχαίνουν u-value=0.6-0.7W/m²K περίπου στους εξωτερικούς τύπους, δηλαδή 6 φορές μεγαλύτερες απώλειες θερμότητας. Αν συνυπολογίσουμε και τη θερμοπερατότητα των ανοιγμάτων που είναι κατά πολύ μεγαλύτερη, u-value=3.0W/m²K περίπου, για τους συνηθισμένους διπλούς υαλοπίνακες, καταλαβαίνουμε ότι οι θερμικές απώλειες της κατασκευής είναι μεγάλες.

Στην Ελλάδα η μέθοδος θερμομόνωσης των εξωτερικών τοίχων των κτιρίων που εφαρμόζεται συνήθως, είναι αυτής της θερμομόνωσης στον πυρήνα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι και η βέλτιστη πάντα λύση. Θερμομόνωση μπορεί να γίνει εξωτερικά, εσωτερικά ή με τη μέθοδο των αεριζόμενων διπλών προσόψεων και πρέπει να επιλέγεται κάθε φορά ανάλογα με το κλίμα της περιοχής και τις απαιτήσεις του κτιρίου που σχετίζονται άμεσα με τη χρήση του. Η θερμομόνωση εσωτερικά προορίζεται κυρίως για κτίρια που θέλουμε να απομονώσουμε τη θερμική μάζα του κελύφους και να πετύχουμε γρήγορη θέρμανση ή ψύξη του εσωτερικού χώρου. 

Η εξωτερική θερμομόνωση είναι πιο αποτελεσματική στις θερμογέφυρες, ενσωματώνει το εξωτερικό κέλυφος στη θερμική μάζα του κτιρίου, εμφανίζοντας μικρές μεταβολές στη θερμοκρασία των εσωτερικών χώρων σε όλη τη διάρκεια του χρόνου. Οι θερμογέφυρες παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στις απώλειες θερμότητας, διότι ακόμα και σε ένα τυπικά θερμομονωμένο κτίριο ευθύνονται για τουλάχιστον το 30% των θερμικών τους απωλειών. 

Η αεριζόμενη διπλή πρόσοψη παρέχει τη μεγαλύτερη προστασία του κελύφους από τις μεταφορές θερμότητας. Κατά τη χειμερινή περίοδο ελαχιστοποιεί την έκθεση του κτιρίου στον άνεμο και τη βροχή, ενώ κατά τη θερινή περίοδο παρέχεται πλήρης ηλιοπροστασία καθώς, η υπερθέρμανση του εξωτερικού κελύφους μεταδίδεται στον αέρα του διάκενου, ο οποίος λόγω θερμικής άνωσης διαφεύγει από το ανώτερο τμήμα της όψης. Επιπλέον, η συγκεκριμένη μέθοδος θερμομόνωσης, βελτιώνει τόσο την ηχοπροστασία όσο και τη απόρριψη της υγρασίας.



[1] u-value είναι ο συντελεστής μεταφορά θερμότητας, και μετρά το ρυθμό που μεταφέρεται ενέργεια μέσω ενός στοιχείου του κτιρίου σε συγκεκριμένες περιβαλλοντικές συνθήκες. Υπολογίζεται από τον τύπο, u-value=Q/ΔΤ, όπου Q η ποσότητα ενέργειας που μεταφέρεται για κάθε τετραγωνικό μέτρο και ΔΤ η διαφορά θερμοκρασίας μεταξύ των δύο χώρων

3 σχόλια:

  1. ενδιαφερον και κατατοπιστικο τα αρθρο σας.Θα ηθελα να επισημανω οτι ο συντελεστης r ειναι ο γνωστος συντελεστης θερμικης αγωγιμοτητας και οσο χαμηλοτερη η τιμη του τοσο καλυτερη θερμομονωση μας παρεχει.
    Σας ευχαριστω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ σωστό και αναλυτικο το άρθρο σας !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. πολυ κατατοπιστικό! Η θερμομονωση τοίχων και οροφής συμβάλουν θεαματικά στην εξοικονόμηση ενέργειας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή